OCMW verhalen

"Ga jij ook een keer komen proberen?"

Integrale gezinsbegeleiding gaat over wat in fancy jargon ‘multi-problem’ gezinnen heet. Cynisch zou je het een soort omgekeerde keukenrobot kunnen noemen. Welke hulpstukken je er ook opzet, het gaat steevast verkeerd. Vroeger, vóór anglicismen en automatisering, hield men het bij ‘hopeloos’, zoals Michelle.

Michelle zit in de zetel. Rondom zich verzamelde ze zowat alles wat ze nodig heeft: een koffiezet onder andere. Iets anders doen dan zitten hoeft, kan bijna niet meer. Ze had ooit een café, maar dat ging failliet. Sindsdien zit ze letterlijk bij de pakken neer. 40 jaar, 4 kinderen, en één totale burn-out. 

Ann erft het dossier, na vele pogingen van voorgangers om de zaakjes terug op het spoor te krijgen. Vier dochters, 8, 10, 12, en 14, zijn intussen geplaatst omdat het niet anders kon. Het huis is totaal onderkomen. Op de koer en in de keuken leeft een Duitse herder in al even bedenkelijke omstandigheden. Ann neemt geen notitieboekje mee. Geen administratie. Geen pen om tussen het noteren door stuk te bijten.

“Ga jij ook een keer komen proberen?” Michelle rolt met de ogen. 

Ann luistert. Michelle vertelt. Over het failliet. De neergang. De kinderen die haar afgenomen werden, maar soms nog op bezoek komen. 

“Wanneer?” wil Ann weten. 

“Om de week. Of waren het twee weken? Of drie?” Michelle lijkt alle besef van tijd bijster.

De volgende keer brengt Ann een nagel, een hamer, en een kalender mee, met de simpele opdracht deze laatste ergens zichtbaar op te hangen, en de datums te omcirkelen wanneer de kinderen komen. Een vorige consulent vroeg haar de living op te kuisen. Een andere de keuken. Voor Michelle op dat moment onhaalbare, Herculiaanse taken. Wat Ann vraagt is haalbaar. 

Stapje bij beetje brengt Michelle terug structuur in de eindeloze dagen, weken, maanden. Bij het volgende huisbezoek staan de vuilophaaldagen ook op de kalender. Heel eenvoudige, symbolische dingen. Hopeloos krijgt een horizon.

In afzienbare tijd krijgen ze de hele woning opgekuist, brengen samen de hond naar het asiel. 

Michelle werkt thans als winkelmanager voor een grote keten. De kinderen zijn terug. Niet van de ene dag op de andere. Dat spreekt. Maar een kleine geste, een persoonlijke insteek maakt het verschil. Michelle, wanneer ze Ann jaren later toevallig tegen het lijf liep, verwoordde het zo: “Jij geloofde nog in mij. Dat was heel belangrijk. Het was het kleine beetje structuur dat me er terug bovenop heeft gebracht.”

OCMW verhalen

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x