“Mama, ik ga dood”

“Mama, ik ga dood”

De sociaal werker draagt vele petjes, toornt een veelvoud aan verantwoordelijkheden. Maar alles begint en eindigt met een gesprek. In dit geval; het geval van Madeleine bestaat de taak van Karen erin een gesprek mogelijk te maken. Madeleine, een wat teruggetrokken, gescheiden vrouw, verblijft sinds jaren in een woonzorgcentrum, in de buurt van Victor, haar mentaal beperkte zoon die elke dag op bezoek komt om samen met haar te eten, maar ver weg van Valerie, haar mindervalide dochter die ze enkel in het weekend ziet.

Wanneer Valerie aan kanker lijdt, vallen de bezoeken stil. Madeleine wil vurig haar dochter nog een keer zien. Met man en macht wordt er gebeld en gemaild, maar de constellaties aan het firmament geraken niet in stelling. De tijd dringt. Karen werkt een oplossing uit die uit de lucht gegrepen lijkt. Ze zet via Skype een videoverbinding op tussen moeder en dochter. Karen onderbreekt er haar verlof voor, omdat het niet anders kan. Omdat ze het graag doet.

Valerie’s eerste woorden:“Mama,ik ga dood.”

Er valt een stilte. Karen beseft dat er, terecht, veel tijd geïnvesteerd werd in het technische, het ‘managen’ van de verzorging. Alle modaliteiten zijn in orde. Veel tijd was er echter niet om eenieder voor te bereiden op het moeilijke gesprek zelf, de dingen die mensen zeggen die elkaar lang niet meer gesproken hebben, of wetende dat een volgende keer nog lang op zich zal laten wachten. Er wordt gelachen die middag, gehuild ook. Samen. En gebabbeld zonder meer. Wars van de werkdruk, het geregel en gebel, zijn het momenten die voor Karen het verschil maken, ogenblikken die verbinding tot stand brengen. Die verbinding is er nog steeds, jaren later, wanneer Karen bij Madeleine op bezoek komt. Madeleine kan niet meer praten, maar haar ogen spreken boekdelen.

“Mama, ik ga dood”

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x