"Mijn dochter straalde!"

Naar school gaan is een plicht. Een recht eigenlijk. Niet iedereen gaat even graag, maar ten minste één keer per jaar probeert men er een heus feest van te maken. Hotdog stand, een korte toespraak van directeur of directrice, en een of ander dansje voorbereid met de klas. Elisa heeft voor het komende schoolfeest van haar dochter zelfs wat geld opzij gezet; om iets te kunnen drinken zie je. Met de echtscheiding, een op handen zijnde huisuitzetting, en een moeilijke zoektocht naar een betaalbare woning is dat niet evident.

“En, moet je dochter ook optreden?” vraagt Ann, die op dat moment haar dossier beheert.

Schoorvoetend geeft Elisa toe dat er inderdaad iets voorzien is. Echter… haar dochter heeft hiervoor een groene broek of rokje en een rood t-shirt nodig. Ze durft er geen woord van te reppen tegen de leerkracht, laat staan aan een vriendin vragen: “Zeg, heb jij toevallig iets liggen?” De schaamte werkt verlammend. Het verbergen van de armoede slorpt al haar energie op.“

Je mag de problemen van de cliënt niet overnemen,” hoort Ann van een collega. Zelf denkt ze eerder in de richting van een cursus assertiviteit, of creatief omgaan met armoede. Ze voert wel vaker een gevecht met zichzelf: pak ik het acuut probleem snel even zelf op of niet? Om problemen structureel aan te pakken door met de cliënt rustig emancipatorisch te werken of te zoeken naar een goede doorverwijzing, lijkt ze nooit tijd te hebben.  

Het probleem stelt zich nu… het komende weekend. Met alle andere hete hangijzers is er geen tijd om de school te bellen met de vraag of zij steun kunnen bieden. Maar Ann heeft goeie contacten bij sociaal naaiatelier Binnenstebuiten. Dankzij die goeie contacten kan ze daar snel en zonder gehannes met doorverwijspapieren aan de nodigde kledij geraken. Oef! “Mijn dochter straalde echt!” vertelt Elisa achteraf.

Vertel zelf je verhaal

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x