OCMW verhalen

Moeten er nog kroketten zijn?

Lieve werd onlangs vijfenveertig. Ze was lang dakloos, maar via een housing first project vond ze  een tijdelijke woning van het OCMW; geen sinecure gezien de kat waar ze erg aan gehecht was in eerste instantie niet mee mocht. De dingen gaan niet van een leien dakje. Lieve heeft (moeilijk) contact met een van haar twee kinderen, beide geplaatst; de sociale isolatie speelt haar vaak parten. Gelukkig is de woonsituatie stabiel.

Michaël begeleidt haar al een tijdje. Tijdens één van zijn wekelijkse bezoekjes, voor een korte babbel of om een of ander papier in orde te brengen, valt zijn oog op een nieuwe frietketel. Het apparaat staat in het midden van de living opgesteld, bovenop een nogal wankele kartonnen doos. Michaël slikt de reflex om meteen in te grijpen in. Hij wist van de frietketel. Hoe belangrijk deze is voor haar. Ze kocht hem, net voor haar inkomen onder een collectieve schuldenregeling geplaatst werd, samen met een GSM, en een koffiezet. “Vroeger, bij mama, aten we zo lekker kroketjes. Ik heb er nooit zelf kunnen maken. En nu, eindelijk…”

Er is iets mis. Michaël ziet het aan haar gezicht. “Heb je al iets proberen te bakken?” vraagt hij. Lieve knikt. “Ik had vet gekocht, en het boekske gelezen. Alles gedaan hoe het moest, maar er kwam enkel rook uit. Dan niks meer.” Ze kan nog steeds geen kroketten eten.

Michaël vraagt of hij er even naar mag kijken. In het mandje van de ketel en tussen het verwarmingselement eronder zitten aangekoekte brokken frituurvet. Hij maakt wat ruimte vrij op het aanrecht, vlakbij de dampkap. Wanneer hij de stekker insteekt gebeurt er niets. Het toestel zelf lijkt onbeschadigd. Wellicht is het oververhit geraakt, en sprong er een veiligheid. Na wat zoeken vindt Michaël het desbetreffende knopje. Het apparaat begint terug te verwarmen.

Lieve herleeft. Het vet dat overal was tussen gelopen gooit ze niet weg. “Ik ga er vetbollekes van maken. Voor de vogeltjes.” Tijdens het proper wrijven met wat keukenpapier haalt Michaël, met de nodige diplomatieke takt, zijn beste Piet Huysentruyt boven. Wat hebben we nu geleerd? Een: enkel vloeibare frituurolie gebruiken. Twee: zet het toestel op een stabiele ondergrond. Drie: zet de dampkap aan om de geur weg te krijgen. Of hoe maatschappelijk werk verbazend concreet kan zijn.

OCMW verhalen

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x