OCMW verhalen

Uitgave per uitgave, snee brood per snee brood

Christine, 52, heeft een collectieve schuldenregeling. Ze kreeg de rekeningen niet meer betaald. De schuldbemiddelaar bepaalt in principe hoeveel van je inkomen naar de schulden gaat. En hoeveel je overhoudt om van te leven. Maar met de schuldbemiddelaar van Christine botert het niet. Ze geraakt er niet op het einde van de maand.

“Er zijn zoveel mensen die met een budget moeten rondkomen,” werpt de bemiddelaar tegen, met een air van, ik ken mensen zoals jij wel… Echt oor naar de situatie van Christine heeft hij niet. Hij is advocaat. Alles volgens het boekje. Ieder door dezelfde mangel. Het botst en kraakt. Christine is hoogbegaafd; zeer gevoelig ook, en de neerbuigende, ancien regime-aanpak van de bemiddelaar schiet keer op keer in het verkeerde keelgat.

Zo komt Christine bij Hanne terecht. Die doet budgetbegeleiding bij het OCMW, en neemt zich voor om wel terdege te luisteren. Christine heeft een goeie job. In het onderwijs dan nog. Hoe is in deze put verzeild geraakt? Hoe klefferen we er samen weer uit?

De mokerslag die Christine aan het wankelen bracht is er eentje waar niemand graag aan denkt. Kanker stal een kind. Daar zet je je niet zomaar even overheen. Onrechtstreeks ging haar huwelijk er ook door kapot. Het zwarte gat dat depressie heet zuigt alles op, incluis de wil om voor jezelf te zorgen, laat staan paperassen te bestieren, na te denken over goeie financiële beslissingen; op korte en lange termijn, (ver)kopen of huren. Überhaupt nog willen leven wordt de hamvraag. Uit de zetel komen. Iets eten.

Tijdens een overleg met de schuldbemiddelaar stelt Hanne dezelfde ‘stroefheid’ vast, om het eufemistisch te stellen. “Er zijn zoveel mensen die met een budget moeten rondkomen,” echoot empathie-loos na.

Dees gaan we niet volgens het boekje doen, besluit ze. Bij de arbeidsrechtbank vraagt en bekomt ze een nieuwe schuldbemiddelaar. “Zorg dat je genoeg hebt om van te leven!” geeft de rechter nog als goeie raad mee.

Hanne rekent samen met Christine alles door, uitgave per uitgave, snee brood per snee brood bijna. Uren smelten weg, maar het vertrouwen van Christine neemt langzaam opnieuw vaste vormen aan. Het traject is lang. Nog een paar jaar, dan zijn de wereldse schulden weg. Land in zicht.



OCMW verhalen

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x